بعد يک طلوع و غروبي زيبا پشت شيشه برف ميبارد چه جهان زيبا شد غرق تماشائي محو تماشائي برف پايان تنهائيم شد

آري پشت شيشه برف ميبارد در سکوت سينه ام دانه اندوه ميکارد بر سر گورم نباريدي...افسوس بر دلم باريدي...صد افسوس

بر ما چه گذشت؟ کس چه ميداند؟ در بستر سبزه هاي شاليزاران آن لحظه هاي ترنم باران در ميان شاخه برگهاي درختان

بر ما چه گذشت؟ کس چه ميداند؟ من او شدم، او خروش درياها من بوته وحشي نيازي گرم او زمزمه نسيم صحراها

من تشنه ميان بازوان او همچون علفي زشوق روئيدم تا عطر شکوفه هاي لرزان را در جام شب شکفته نوشيدم

يادت هست؟باران ستاره ريخت بر مويم؟ از شاخه هاي تک درخت خاموشي يادت هست؟ در بستر سبزه هاي خيس باران من ماندم و شعله هاي آغوشي

آري بعد آن همه دقايق و دوريها بعد يک طلوع و غروب زيبائيها آسمان سپيد همچو صفحه اي در دل درياها از جلوه هاي مهتاب ميبارد،هزار روشنائيها

آري پشت شيشه برف ميبارد در دل خويش احساس سپيدي ميبارد ببار که من آن شکوفه اندوهم که از شاخه هاي ياد او ميرويم

شبها او را بگوشه تنهائي خويش در ياد آشناي او ميجويم ببار که من آن شوق وصالم هزاران نغمه پيچيد در ساز و نوايم

آري بعد يک طلوع و غروبي زيبا پشت شيشه برف ميبارد بعد آن همه محو تماشائي ها در دلم اندوه غم ميبارد